Mijmeringen

We zien wat we zagen

Achter ons huis stond een bejaardenhuis. Gisteren nog. En nu is het weg. Een hele grote blauwe grijper heeft het weggemaaid. Het leek wel een hongerige dynosaurus die zich door het gebouw vrat. De grond schudde, ons huis trilde en dikke wolken stof  hingen in de lucht. Nu is er een grote berg met stenen en die dynosarus die alles langzaam verschuift. Het lijkt wel een krottenwijk.

Het vreemde is, dat ik telkens opschrik als ik in de buurt kom. Ik stap de achterdeur uit, ik kijk niet op en toch vullen mijn hersenen het in: het plaatje van dat gebouw dat er stond. Ik zie dan wat ik altijd zag.

Is dat geen vreemd idee? Dat je niet ziet wat er te zien is, maar dat je ziet wat je altijd zag?

Ik voel dat er iets vreemds is, ook zonder dat ik kijk. Ik krijg ergens in mij een seintje dat het plaatje niet klopt.

Dan kijk ik, met aandacht; en dan zie ik wat mis. Ik zie niks meer. Een lege lucht. Precies zoals het nú is.

Wonderlijk hoe makkelijk, veilig en vertrouwd is het om alles in je leven te blijven zien zoals het was. Om niet te zien wat er is, maar om te zien wat je altijd zag.

Hoe moeilijk is het vaak voor ons om met eerlijke ogen te kijken naar hoe het écht is, nu.

Om je daarna aan te kunnen passen, aan hoe je het zou willen hebben. Want aanpassen lukt pas; als je ziet wat er echt is.

Wil jij een frisse blik? Eerlijke ogen? Tijd voor jezelf?

Kom mee naar InZichtAanZee van 3- 5 juni

Groet Marieke

1000 armen

In de Indiase mythologie worden vrouwen afgebeeld met duizend armen, omdat alleen vrouwen duizend dingen tegelijk kunnen doen. Ik kan ze goed gebruiken, en ik ben er zo blij mee, met al die armen van mij! Altijd wel iets te doen. Sterker nog; op sommige momenten kom ik handen tekort.

En dan, als ik stilzit op de bank even niks te doen….. dan voel ik ze om me heen slingeren; die duizend armen. Ze trekken aan me, proberen me in beweging te krijgen. Ze weten zich geen raad met niets omhanden.

Maar sinds ik weet dat het die armen zijn die slingeren en blijven bewegen, kan ik het beter duiden.

Ik laat ze gaan. En blijf zitten. Ik voel het wel, maar hoef er niet aan toe te geven.

Wat een rust!

Aanpassen zonder jezelf te verliezen

Verliefd op een paar schoenen. Ik zie ze in de etalage. Glinsterende gympen deze keer. Eigenlijk heb ik geen schoenen nodig. Maar ik wil ze. Ze voelen zacht en heel licht. Ik zie mezelf er al op lopen. Ik wil weten hoe ze zitten en ze aanpassen. Te groot, te klein of ze zitten als gegoten. Het is even afwachten. Ik trek ze aan. En voel mijn voeten, mijn tenen en hielen. En stel me voor hoe ze lopen.  Ik neem er even de tijd voor. Want voor ik het weet zit ik vast aan een paar dat onderin de kast, in plaats van aan m’n voeten, eindigt.

Of het nou het aanpassen van schoenen is of het aanpassen aan je omgeving. Aanpassen doe je voortdurend. Je houdt rekening met je omgeving, met de omstandigheden en aan wat anderen van je verlangen. Je past je aan aan je kinderen, je collega’s , je man, de buren, de treintijden, de files en het weer. Vaak zonder dat je er bij stilstaat en met het idee dat het niet anders kan; ‘Laat ik het maar doen’, of ‘ik hebt me maar te schikken’, denk je dan. En voor je het weet ben je alleen maar dingen aan het doen voor een ander en schiet je er zelf bij in.

Het helpt om bij jezelf te herkennen, wanneer van je gevraagd wordt om je aan te passen. Dat herken je aan de momenten dat jij je inhoudt, of als je juist even versnelt. Dán moet je op letten. Want als je dan denkt; “even m’n best doen, ik kan dit nog beter.” En je dat niet voor jezelf doet, maar voor iemand anders. Dán begint het en dát is het moment om op zoek te gaan naar die middenweg.

Eigenlijk zoals je een schoen past. Het komt erop aan te kijken en te proberen. En dan te luisteren; naar je gevoel. Je wilt weten of  het bij jou past. Te groot, te klein of zit het als gegoten? Je wacht even af. Je weegt het af. Zie je jezelf erin rondlopen? Past het, bij jou? Neem er even de tijd voor, want voor je het weet zit je er aan vast. En sommige dingen zet je niet zo makkelijk onderin de kast.

Een oogje dichtknijpen voor jezelf

Doe jij dat wel eens? Voor jezelf net zo aardig zijn als voor anderen?

Van anderen zie je dingen door de vingers. Die hoeven niet alles perfect te doen. “Ben je gek; dat kan je niet verwachten, geeft niks. “ Ik hoor het je zeggen. Tegen iemand anders.

Maar tegen jezelf?

Probeer het eens.

Laat iets aan het toeval over. Maak een foutje. Wees eens niet bijna-perfect. En knijp eens een oogje dicht voor jezelf.

Waar ik dan aan denk? Eet een dikke reep chocola in je eentje of schuif nog een stuk taart naar binnen. Zonder spijt. Kijk doelloos een hele avond tv. Zonder schuldgevoel. Lees of feest een nacht door.  Zonder stil te staan bij morgen.  Laat de boel de boel. Laat het lekker gebeuren. Laat jezelf eens voorgaan. Kom te laat omdat je nog iets voor jezelf wilt doen. Lach ongegeneerd om je eigen grap. Kijk naar die film die jij wilt zien. Hou de afstandsbediening vast, de hele avond. Koop die schoenen, dat boek, die tas.

Jij eerst. Schaamteloos.

Knijp eens een oogje dicht voor jezelf.
Zonder eronder te lijden. En wees eens aardig voor jezelf dit jaar. Dat is wat ik jou (en ook mezelf) wens in 2014. Wat een plezier zullen we dan hebben.

Groet Marieke

Zeezicht

Aan zee zijn. Daar oefen ik in ver kijken, dat eindeloze water over.

Ik voel de onwennigheid van mijn oogspieren.

Zo ver kijken als de zee kan ik nergens. Zo ver als de zee strekt kunnen mijn ogen helemaal niet zien.

De ruimte, de verte, de grootsheid maakt alle andere dingen die er zijn klein. Mijn perspectief veranderd.

En als ik dan over het duin klim, terug de wereld in, dan kijken mijn ogen anders. Om me heen, naar mijzelf en mijn leven.

Dat is wat zeezicht kan doen.